h3

 Κωνσταντίνου Γανωτή

Η μεγάλη χαρά, ποὺ δίνει στος γονες κα σλη τν ερύτερη οκογένεια να καινούργιο παιδί, ποτελε μι φάση τς οκογενειακς ετυχίας κα ο γονες τν πολαμβάνουν μ’ να ασθημα εχαριστίας πρόθυμοι νποστον κάθε θυσία, γι νξασφαλίσουν τ ζωή, τν γεία κα τ χαρ το παιδιο τους…

Τὰ προβλήματα ρχίζουν π τν ρα, πονακαλύπτουν ο ετυχισμένοι γονες τι τ μωρό τους δν χει μόνον νάγκη π τροφ κα ψυχαγωγία λλ καπγωγή. ᾿Επηρεασμένοι ο σύγχρονοι γονες π τ πνεμα το διαφωτισμο καἀνυποψίαστοι ἀπ τν μπειρία, ποχει κόσμος σχετικ μ τν γωγή, μπειρία ποτυχίας συνήθως, κρίνουν τι τ πάντα μαθαίνονται π πληροφορίες κα φέρνουν στ παιδ βιβλία, αδιοφωνάκια, τηλεοράσεις μ τν φθονία πο συνηθίζουν ν φέρνουν κα τ παιγνίδια. Συγχρόνως ψάχνουν γιὰ «καλ σχολεα», γι νναθέσουν σ’ ατ τν γωγή το παιδιο τους. Κα τ κριτήριο γι τ καλ σχολεο εναι πόσες ρες πασχολε τ παιδί, πόσες γλσσες το διδάσκει κλπ.

Αλλωστε πάρχουν κα συμπληρώματα το σχολείου ξω στν κοινωνία κι τσι συμπληρώνουν μ’ ατ τν κμάθηση τς ξένης γλώσσας, το μαθαίνουν κα καράτε, μπαλέτο, μουσικ καλλα. Ετσι μπορε στ σύγχρονη στικ κοινωνία νας γονις νχει τ συνείδησή του συχη, ν τ παιδί του τ προετοίμασε γι τ ζω μὲ φροντιστήρια γιὰ τς νώτερες σχολές, μ ξένες γλσσες, μθλήματα κα καλλιτεχνικς πιδόσεις.

Δὲν ποπτεύεται σύγχρονος γονις τι λ’ ατ εναι νεπαρκ, γι ν βγάλει τ παιδί του στ ζω μ μι σωστ εκόνα τς λήθειας, γι ν διακρίνει τ καλπ τ κακό. ᾿Αφο, σο λέει, το δίνω τόσα πολλά, δν μπορε ν μν εναι παρκ.

Οἱποψίες γι τν ποιοτικνεπάρκεια τς σύγχρονης γωγς, πο δίνομε στ παιδιά μας, ρχίζουν π τ λεγόμενα ψυχολογικ προβλήματα, ποχουν σχεδν λοι ο νέοι μας καὶ μάλιστα καὶ ο μεγαλύτεροι κόμα. Η κατάθλιψη, ο μελαγχολίες, ποτυχία στν προσπάθεια ν συνάψουν γιες καμαλς σχέσεις, οπ στς κάθε λογς ξαρτήσεις, φυγπ τς εθνες καί πολλλλα τέτοια φαινόμενα ταράζουν τν μακαριότητα τν γονιν, ποὺ εχαν φορτώσει τ παιδιά τους μ τέτοιους γκους μόρφωσης κα τόσο φθονες πληροφορίες…

᾿Εμες μως ξεκινντας τν οκογένειά μας μ τν ελογία το Θεο ασθανόμαστε τ θησαυρό, πο μς χει μπιστευθε, κα δν μπορομε ν τν μπιστευθομε σ κανένα χωρὶς τν πίβλεψή μας. Σ παλιότερες ποχές, που λόκληρη κοινωνία ζοσε μέσα σ’ να κκλησιαστικ κλμα, παιδεία πο προσφερόταν ξασφάλιζε πράγματι μι σωστ θρησκευτική, θνικ κα πολιτικγωγ στ παιδιά. ᾿Αρκε νίξει κανες τ ματιά του στὰ παλιναγνωστικ βιβλία τν σχολείων, κα θ πεισθε γι’ ατό. Ατξαχρείωση κα δαιμονοποίηση τς παιδείας εναι κατάσταση πολ πρόσφατη, εναι φαινόμενο τν τελευταίων δεκαετιν. Ισως εμαστε κα σ’ ατ καθυστερημένοι, πήραμε δηλαδ τ γεύση τς Ερώπης μ καθυστέρηση μισονς αἰῶνος.

Αὐτνάμνηση τν παλιν σχολείων κρατήθηκε π μς τος στος ς λλοθι γι τν γκατάλειψη τν παιδιν μας στν γωγή, πο δίνουν τ σύγχρονα σχολεα. Ξεχνομε μως τι, ν εχαμε εσεβες κα σοβαρος δασκάλους σὲ παλιότερες ποχές, πο δν εχε φευρεθεκόμα συνδικαλισμός, ατφειλόταν κα σττι ο οκογένειες καλλιεργοσαν ς ατονόητο καπιβεβλημένο ατ τ πνεμα. Σχολεο, οκογένεια κα᾿Εκκλησία πικοινωνοσαν καλληλοστηρίζονταν.

Η λήθεια εἶναι τι τ βασικ θρησκευτικθνικ κα κοινωνικγωγ τν παιρνε τ παιδ πρτα π τν οκογένειά του. Τὰ χωρι κα ο πόλεις ταν γεμτες κκλησις κα ξωκκλήσια. Ο μόνες γιορτς ταν ο θρησκευτικς καλος πολιτισμός, κα τ γράμματα κα τέχνη, βρίσκονταν κα λειτουργοσαν μέσα στος ναούς. Ετσι ο γονες μποροσαν ν βγάζουν τ ψωμ τς οκογένειας μὲ τς φοβερς ντίξοες συνθκες τν ποχν κείνων λλ κα μ τ συνείδηση συχη τι λο τ κοινωνικ περιβάλλον προσφέρει τν καλύτερη δυνατ παιδεία στ παιδιά τους.

Τώρα ὅμως τ παιδιά μας βρίσκονται σν τν ᾿Οδυσσέα νάμεσα στς σειρνες τν πάσης φύσεως πειρασμῶν κα χωρς νχουν βουλωμένα τ’ ατιά τους μ κερί. Κι μεγαλύτερος πειρασμς ρχεται π’ κε πο δν θ τ περιμέναμε, π τν παιδεία!

Οσοι π μς εμαστε τόσο μεγάλοι, στε νχομε μπειρία το δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, θ θυμούμαστε μιὰ γερμανικ νεολαία, πο μψογη μφάνιση κα παραδειγματικ πειθαρχία κατακρεούργησε λη τν Ερώπη κα κατέστρεψε ,τι συναντοσε μπροστά της… Ατ νεολαία εχε πάρει τν παιδεία της π’ εθείας π τος πι φημισμένους παιδαγωγος το κόσμου. ᾿Αποτελοσε τ κλασσικ παράδειγμα τς διεφθαρμένης παιδείας, πομως διέθετε λα τλλα προσόντα κτς π τν λήθεια.

Σ’ αὐτ τν κατεύθυνση πορεύεται κα παιδεία στς μέρες μας κα εναι δύσκολο, πολ δύσκολο, ννακοπε πορεία ατή, γιατ σ’ αὐτ συμβάλλουν ονοχς λων τν παραγόντων. Ατ τν παιδεία σχεδιάζουν οδεολόγοι, ατξυπηρετε τος πολιτικος κα οκονομικος παράγοντες.

Αν νοίξατε ατ τ βιβλίο πγωνία γι τ τί πρέπει ν κάνομε, γι ν’ λλάξει κόσμος τολάχιστον τ παιδιά μας κι μες ο γονες τους, θκτιμήσετε τς προτάσεις πο θκολουθήσουν τολάχιστον σν προσπάθεια, γι ν βρεθε κάποια λύση.

Η βασική μου πρόταση εναι ν ξαναγίνει τ σπίτι, οκογένεια σχολεο.Καὶ πρτα-πρτα ο γονες μ τ παράδειγμά τους καὶ μ τς συμβουλές τους ν δείξουν στ παιδι τν οσία τς θρησκείας μας…

Μιὰ οκογένεια, ποχει τ εκονοστάσι τς πίστης της μέσα στ σπίτι κα πέφτει στ γόνατα γι τ λύση τν προβλημάτων της, φοδιάζει μ δύναμη τ παιδιά της ν’ ντέξουν τὰ πολλὰ κα βαρι χτυπήματα τς ζως ατς. Η οκογένεια πο ξέρει πότε κα γιατί χτυπον ο καμπάνες τς ᾿Εκκλησίας, πότε γιορτάζουν ογιοι, πότε νηστεύομε κα πότε καταλύομε, ατ οκογένεια κρατάει ζεστς τς καρδις τν παιδιν της κα δν θ τς παγώσει αὐτς τς καρδις ψυχρ παιδεία κα τ ψυχρ κοινωνικ περιβάλλον…

Τώρα ὅ,τι π τν παιδεία, πο παίρνουν τ παιδι στ σχολεα, συμφωνε κα οκοδομεται πάνω στν οκογενειακ παιδεία, πο περιγράψαμε, σφαλς θ προστεθε κα θ πλουτίσει τν προσωπικότητα τοῦ παιδιο. Τρνητικμως θ βρον σχυρντίσταση κα μπορομε νλπίζομε τι δν θ καταπιον τ παιδί.

Καὶ θ πετε τώρα, ν μι οκογένεια τ καταφέρει λ’ ατά, τί θ κάνει παιδεία; Η παιδεία καλεται π τ λα νπιβεβαιώσει, νὰ πλουτίσει, ν διευρύνει ατά, πο διδάσκει μ τ παράδειγμα κα τν πλό της λόγο οκογένεια. Η οκογένεια ποτελε τν πνευματικ νομοθέτη τς παιδείας. Η παιδεία μεγαλώνει τργο τς οκογένειας. Ατς εναι δανικς συνδυασμς τν δύο ατν κοινωνικῶν θεσμν.

Βρισκόμαστε ὅμως μπροστ σ μι θλιβερ πραγματικότητα, παιδεία σήμερα ν γκρεμίζει τργο τς καλς οκογένειας, που πάρχει κάποια καλ οκογένεια, κα παιδεία ν διεκδικε τλάθητο, γιατ στηρίζεται, λέει, στν πιστήμη καπὸ τὴν πιστήμη δν παραδέχονται τίποτε νώτερο. Η οκογένεια δν χει ατ τ κρος τς πιστήμης καχει κόμα ν πολεμήσει μ τν δέα τι δν πάρχει λλο κρος στν κόσμο. Βλέπομε τι τποτελέσματα τς πιστήμης εναι θεαματικά, δν μπορομε μως νὰ ἐξηγήσομε γιατί τόσο ενοημένος π τν πιστήμη σημερινς κόσμος χασε τ χαρ κα τν καλωσύνη τν προηγουμένων γενεν κα δν χει λόγο εχαριστίας γι τγαθά, ποπολαμβάνει…

Πρέπει, λοιπόν, ἀγαπητοί μου, νχομε κι μες τ λόγο μας. Πέρα π τ παράδειγμα κα τ βίωμα σημερινς νέος ζητε κα τ λόγο, μις κα παιδεία, πο το δίνομε, εναι παιδεία διανοητική. Δν μπορε ν σπουδάζομε τ παιδιά μας διανοούμενους κι μες νχομε σβήσει π τ νο μας κα τς γνώσεις, πο εχαμε πάρει στ δημοτικὸ σχολεο. Καιρς εναι νομίζω ν μάθομε κι μες μλλον ν θυμηθομε ρισμένα πράγματα, γι νχομε να διάλογο μ τ παιδιά μας.

Οταν λ.χ. τ παιδιά μας διδάσκονται π τ σχολεα τους μιΙστορία, ποξυπηρετε τς δεολογίες τν συγγραφέων κι ατν, πο κρύβονται πίσω π’ ατούς, μιΙστορία ποφαιρε τν ερότητα κα τθικ μεγαλεο τόσων ρωϊκν πράξεων, μες μπορομε ν δώσομε τ στίγμα τοθους τς Ιστορίας, πο διδαχτήκαμε κα πο ζήσαμε κόμα ο παλιότεροι. Μπορε ν μν χομε τ κρος τοπιστήμονος λοι, χομε μως τ κρος το γονιο κα τ κρος το δημιουργο τς Ιστορίας…

Δὲν μένει πιμφιβολία γι τν ποτυχία τῆς παιδείας. Γι’ αὐτ πρέπει ν ξανακάνομε τ σπίτια μας σχολεα, σχολεα θους κασκησης, σχολεῖα βασικς φιλοσοφίας κα μουσικς, γι ν ξανακούσουμε τ γέλιο, τθο γέλιο κα τ τραγούδι τν παιδιν μας.

Ἀπόσπασμα ἀπό το βιβλίο

«Η ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΕΝΟΣ ΓΟΝΙΟΥ»,

τοῦ Κωνσταντίνου Γανωτ,

από τις εκδόσεις

«ΑΡΧΟΝΤΑΡΙΚΙ»

Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ