h3

Το Κωνσταντίνου Γανωτ

Πολ μ συγκινον κάποια ζευγάρια, ποὺ ρχονται κα μοῦ μπιστεύονται τν καημό τους ν τος δώσει Θεός να παιδάκι, τολάχιστον να παιδάκι! ταν εναι προχωρημένο σλικία τ ζευγάρι, τος λέω τι δν τ ζητπ’ τν Θε τ παιδί, γιατ δν προλαβαίνουν ν κάνουν κι λλα, κι τσι “θ τ φνε τ παιδ” μ τν περπροστασία τους. Κι στερα χωρς δέρφια, χωρς συντροφιά, χωρς νταγωνιστς μέσα στ σπίτι θ εναι τόσο δύσκολο νριμάσει κανονικά. Ο γονες μως νιάζονται πι πολ γι τν κανοποίηση τς δικς τους γονικς νάγκης κι ν προδίδονται, δν τ’ μολογον. Πολλο νέοι βλέπουν τ βάρος τς εθύνης κι ποφεύγουν τν τεκνογονία κα πολλο κα τν γάμο κι τσι τ μέλλον τς παιδοποιΐας διαγράφεται ζοφερό…

πειδ ο νέοι δν θέλουν ν σκέφτονται τ γηρατιά τους, δν πολογίζουν τι τ παιδιά τους θ τος ξασφαλίσουν νώδυνα, νεπαίσχυντα κα ερηνικ τ τέλη τους. Κι τσι πολ λίγοι κάνουν τ σκέψη τι ργότερα τ παιδιά τους θ τος “δώσουν να ποτήρι νερό”. ποχή μας διακατέχεται π τ λογικ τς ψυχολογίας. “ν μορθει κάποτε ρεξη ν κάνω κάτι, θ τ κάνω· δν κβιάζω τ θέλησή μου.” Κα δν τν κβιάζει πράγματι, γιατ δν εναι βέβαιος σημερινς νθρωπος γι κάτι πς εναι καλ κακό. Τ κίνητρα τν πράξεών του εναι πιθυμίες, πορχονται κα φεύγουν σκεπάζονται πλλες δυνατότερες. Ατπραγματικότητα δν ενοε κρίσιμες κα σταθερς ποφάσεις.

ποχή μας μαστίζεται πλλειψη πίστης, πίστης τι πάρχει Θεός, πο μ τς ντολές Του κυβερνάει καγγυται τς καλς ποφάσεις τν νθρώπων. Ετυχς βέβαια πο ατ δν συμβαίνουν πόλυτα, γενικά, στ ζωή, λλπάρχουν κα πολλς ξαιρέσεις κι π’ ατ εναι πο συνεχίζεται ζωή. ν σ κάποια φάση νικήσει μέσα τους πιθυμία ν γίνουν ο γονες νς παιδιο, τότε συμβαίνει ν φέρνουν στ ζω τ παιδάκι τους κα στν ρχ τολάχιστον χαίρονται κα καμαρώνουν. στερα ρχονται τ βάσανα τς τροφς κανατροφς κι ν χουν στ μεταξριμάσει, ο γονες τντέχουν κα τ ξεπερνον. Εναι τόσα μως τ βάσανα κα ο μεταπτώσεις πιθυμιν μέσα τους, στε τ μεγάλωμα το παιδιο γίνεται μιδύσσεια. Στς δύσκολες ρες ατς τς δύσσειας βγάζουν ο γονες κραυγπογνώσεως κα μετανιώνουν γι τν πόφασή τους ν γίνουν γονες.

Ο δύσκολες ρες τς νατροφς νς παιδιο δν εναι ορες πο σο λείπουν τ χρήματα, γι νκανοποιήσεις τς νάγκες σου. Ο πολλο στν ποχή μας παραδέχονται ατ τν ποψη, πραγματικότητα μως εναι λλη. Τ παιδι γεννιονται κα μεγαλώνουν μ τν πόθο τς ζως, τς γάπης κα τς χαρς. Ατς τριπλς πόθος παιτε τθλημα τς νατροφς το παιδιο κα ατνατροφπαιτεται καπ τν διο τν γονιό, γιατνατρεφόμαστε μαζ μ τ παιδιά μας. Ποιός γονις μπορε νναπαύσει τν καρδιά του, πρν νξασφαλίσει στ παιδί του τ ζω χωρς θάνατο βέβαια, πρν νξασφαλίσει στ παιδί του να σταθερ πλαίσιογάπης κα μιπέραντη θάλασσα χαρς; ν δν πολεμήσει γι μι τέτοια νατροφ το παιδιο του, ασθάνεται τι δν τγαπ κα μένει κθετος στρώτημα γιατί τ γέννησε…

…Δν πρέπει ν ξεχνμε τι παιδιά μας εναι λα σα Θες ποφάσισε ν μς χαρίσει. ταν μως στν λλάδα π τ πέντε, πο ξεκινον π τ δημιουργικ χέρια το Θεο, μόλις τνα γεννιέται κακομε τ κλάμα του, ν τ τέσσερα κλανε βουβά, σφαγμένα στς κλινικές, ποιά χαρληθιν μπορε νγκατασταθε στν καρδιά μας; Βουβ κατάθλιψη πλακώνει τς ψυχς λου το “πολιτισμένου” κόσμου. κατάθλιψη εναι τ κύριο χαρακτηριστικ το πολιτισμο κα κατάθλιψη μεταδίδεται σλο τ οκογενειακ περιβάλλον, γιατ τ παιδι διαισθάνονται τν βουβ θρνο τν δερφιν τους, πο δν γεννήθηκαν, λλ πετάχτηκαν στς ποχετεύσεις τν κλινικν. Κα διαβάζουν τν κατήφεια στ πρόσωπα τν γονιν τους.

Τ παιδιά μας μέσα στ σπίτια μας δν εναι πι τ λουλούδια, πο στολίζουν τ σπίτια μ τρωμα τς θότητας. Ο τηλεοράσεις κα τ σχολικ βιβλία χουν λόκληρα προγράμματα, γι ν τ ξετσιπώσουν. Κα ο κουβέντες, τ θεάματα κα ο συμπεριφορς τν διων τν γονιν μεταδίδουν στ παιδι τν προστυχιά, πο λυμαίνεται τν παιδική τους θότητα. Μ μο πετε τι τ παιδι σήμερα δν ξέρουν πς κα γιατί χωρίζουν ο γονες τους, τί εναι ο μοιχεες τους, πς κάνουν τ «διακοπ κυήσεως», πως λένε τν κτρωση. Ατ μαζ μ τος καυγάδες τν γονιν κάνουν τ παιδι νποζητον τν λιθιότητα, γι ν πνίξουν τς βασανιστικές τους σκέψεις. Κι πειδ μ τς σπουδς τ κάναμε ξυπνα κα δν μπορον ν κατασιγάσουν τδυνηρ “γιατί”, καταφεύγουν στ ναρκωτικά. Κανένας σχεδόν κανένας νέος δν πέφτει στ ναρκωτικ χωρς κα τν παιτιότητα τν γονιν του.

Κάποτε μς πνίγει τ συναίσθημα τς δικίας, πο κάνουμε στ παιδί μας, κα τότε τογοράζουμε μηχανάκι, ατοκίνητο, πολογιστή, πανάκριβα οχα κα παπούτσια κα τφοδιάζουμε μ πενηντάρικα στς ξόδους του. τσι τ διαφθείρουμε καλ-καλ κα συχν τδηγομε στν θάνατο μ τ τροχαα. Κα καθς τ μεγαλώνουμε χωρς ποψία κκλησίας κα Θεο, τδηγομε στν αώνιο θάνατο.

ταν ναγκαζόμαστε νπολογηθομε γι τν κατάντια τν παιδιν μας, ατιώμαστε τ σχολεα, τν τηλεόραση, τς παρέες το παιδιο μας κα τέτοια. Τ παιδιμως μ τν εφυΐα κα τν πληροφόρηση ποχουν, ξέρουν τι λοι ο παράγοντες τς διαφθορς τους εναι παγγελματίες, πως ο δάσκαλοι, κάνουν τ κέφι τους, κα γι’ ατλους τος χουν σ λιγότερη κτίμηση π τος γονες τους. κρισιμότερος παράγων γωγς το παιδιο εναι οκογένεια. ν ο γονες ζον μι ζωντανκκλησιαστικ ζωή, τ παιδ μπορε ν κλονιστε σ κάποια φάση τς ζως του, λλργ γρήγορα θ γυρίσει στ χνάρια τν γονιν του. Ατ συμβαίνει τς περισσότερες φορές. 

Ο γονες πο δν πείθουν κα δν καταφέρνουν ν συγκρατήσουν τ παιδιά τους, εναι ατο πο τος πευθύνουν μόνο λόγια. λα τ λόγια χουν κα τν ντίλογό τους καποσκοπον περισσότερο στ νποτάξουν τν μικρότερο στν μεγαλύτερο. Μόνον Λόγος Χριστς ταν βγεπ τ στόμα το γονιο το δασκάλου, μπορε ν πείσει. Γι’ ατποκαλομε τν ησον Χριστό μας Λόγο.

Γι νγκατασταθε κα ν βασιλέψει Χριστς Λόγος σ μι καρδιά, πρέπει καρδι ν καθαριστεπ τ πάθη, ν παραδοθενθρωπος κα ν γίνει διος κατ χάριν Χριστός. Γι’ ατ κοινωνομε τ Σμα κα τ Αμα το Χριστο.

Τ σχολεα, στος αἰῶνες τν διωγμν κατ τν Χριστιανν, ταν λα φανατικντιχριστιανικά· σλα διακωμδοσαν τν Χριστ κα τος Χριστιανούς. Καμως πκενα τ σχολεα βγκαν ο μάρτυρες, γία Ακατερίνη, γιος Γεώργιος, γιος Δημήτριος, μικρς Ταρσίζιος κα χιλιάδες λλοι. ρα δν εναι παιδεία κρισιμότερος παράγων γωγς π τν οκογένεια.

Δν ετυχομε, δελφοί μου, μ τ παιδιά μας, γιατ οτε τ γεννμε για οτε τ μεγαλώνουμε για. Τ γεννμε πολ συχν γι δική μας κανοποίηση κα τ μεγαλώνουμε, γι ν κατακτήσουν τν κόσμο κα μετ ν πεθάνουν. Στν καλύτερη περίπτωση τμπιστευόμαστε σ μι “καλύτερη” κα πολυδάπανη παιδεία. Εναι πολλο ατο ποπολογίζουν στν “καλύτερη” μόρφωση κα φτάσαμε νχουμε τος περισσότερους διδάκτορες κα τ περισσότερα μάστερς στν Ερώπη. Δν στοχαζόμαστε οτε κν πληροφορούμαστε π τν στορία, πο λέει τι τ ζενθ τς πιστήμης κα τς παιδαγωγικς, κόμα κα τς θεολογίας, πρξε καπάρχει κόμα στ Γερμανία. Καμως Γερμανία μ τ πι μορφωμένα Γερμανάκια πνιξε τν κόσμο ατ στ δάκρυ κα στ αμα μ τος δύο Παγκοσμίους Πολέμους, πο προκάλεσε. κοσμικ σοφία φτιαξε μι νεολαία δαιμόνων.

ς ναλάβουμε λοιπν τς εθνες μας μετανιώνοντας γι τν λαζονεία μας, ς γονατίσουμε μπροστ στ καντήλι μας κα στν πνευματικό μας, ςνειρευτομε τν Παράδεισο γι τ παιδιά μας πως κα γι μς, κας περάσουμε τνειρο ατ στς ψυχές τους, κα τότε, μόνο τότε, θ ετυχήσουμε μ τ παιδιά μας, γιατ θ ετυχήσουν κι ατά.

πό τό βιβλίο

ΤΕΛΕΙΟΣ ΓΟΝΙΟΣ;

…ΠΡΟΤΙΜΩ ΑΛΗΘΙΝΟΣ!,

το Κωνσταντίνου Γανωτ,

Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ