h3.jpg

Μαρίνα Διαµαντ

Ἡ λληνική οκογένεια, πρίν τριάντα-σαράντα χρόνια, ποτελοσε πρότυπο οκογένειας στήν Ερώπη λλά καί στόν πόλοιπο κόσµο, καθώς µέσα σέ ατήν κάθε νθρωπος µάθαινε νά συνυπάρχει καί νά σχετίζεται µέ λλους καί διαµόρφωνε τίς ξίες καί τίς ρχές πού θά τόν κολουθοσαν σέ λη του τήν ζωή.

Ἡ λληνική οκογένεια δέν περιοριζόταν µόνο στό νά παρέχει στά µέλη της τά πρός τό ζν, λλά ποτελοσε φυτώριο γιν νθρώπων, καλύπτοντας λες τίς νάγκες τν µελν, τς ψυχικές καί σωµατικές καί διαµορφώνοντας τόν χαρακτρα το κάθε µέλους της.

Δέν περιοριζόταν στούς δεσµούς αµατος λλά δινε µεγάλη σηµασία στήν νάπτυξη τν πνευµατικν δεσµν, δηλαδή τν οσιαστικν στοιχείων πού νώνουν τούς νθρώπους. Ατοί ο δεσµοί εναι οδιοι στόχοι, τό κοινό πνεµα, δια νοοτροπία. Ατοί ο πνευµατικοί δεσµοί ξαρτνται πρωτίστως πό τήν σχέση τν γονέων.

σο πιό οσιαστική καί ρµονική σχέση χουν ο γονες, τόσο πιό σορροπηµένα καί γι θά εναι τά παιδιά. σχέση τν µελν µέσα στήν οκογένεια ταν πάντα παραίτητη γιά νά ποκτήσουν λα τά µέλη της ατοπεποίθηση, σορροπία καί νά θωρακισθον µέ τήν ασθηση τς σφάλειας, πού λοι χουµε νάγκη.

Μέ τήν πάροδο µως τν τν καί τήν πνευµατική παρακµή πού πλθε στήν πατρίδα µας, ποβιβάστηκε σηµασία τς σχέσης τν νθρώπων καί εδικά τς σχέσης τν συζύγων καί, κατ’ πέκταση, χαλάρωσαν ο οκογενειακοί δεσµοί γιατί περιορίστηκαν στούς τύπους, ν ξεθώριασε οσία. Ο οκογενειακοί δεσµοί περιορίστηκαν στούς δεσµούς αµατος καί τόνησαν ο πνευµατικοί δεσµοί, ατοί πού κατ’ οσίαν τρέφουν καί στηρίζουν τά µέλη τς οκογένειας. Ο γονες, παρασυρµένοι πό τήν καθηµερινότητα καί πό τήν πιδίωξη µις πιό νετης ζως, στρεφόµενοι καθένας στόν αυτό του, φησαν σέ δεύτερη µορα τήν σχέση µεταξύ τους. Γιατί θέλει κόπο καί διαρκπαγρύπνηση πνευµατική σχέση, κόπο τόν ποο ονθρωποι ποφάσισαν τι δέν χρειάζεται νά καταβάλουν φο τό κοινό αµα ρκε γιά νά στηρίζει τίς οκογένειες. Καθιερώθηκαν, λοιπόν, στήν κοινωνία µας µιά σειρά πό συνήθειες πού δίνουν προτεραιότητα στή σχέση τν γονέων µέ τά παιδιά καί ποβαθµίζουν τή σχέση τν γονέων µεταξύ τους.

τσι, µέχρι σήµερα θεωρεται πολύ φυσιολογικό, γιός, κόµα κι ταν παντρευτε, νά προστρέχει στήν µητέρα του γιά νά τόν φροντίζει, ν γυναίκα του µένει σπίτι νά φροντίζει τά δικά τους παιδιά! Ατό θεωρεται φυσιολογικό καί πιβεβληµένο στούς γιούς. Καί ονδρες τό χουν ποδεχθε  καθώς βολεύονται µέ τίς περιποιήσεις πού τούς παρέχονται, ο δέ γυνακες γιατί διώχνουν, στω καί γιά λίγο, τούς νδρες πό τά πόδια τους! Θεωρεται πίσης, φυσιολογικό σήµερα πατέρας νά παιτε νά µπαίνει στό σπίτι το γιο του χωρίς καµµία προειδοποίηση, ποτε τό πιθυµήσει, χωρίς σεβασµό στήν προσωπική ζωή τν παιδιν του, ο µητέρες πιβάλουν  στίς κόρες τίς ποδείξεις τους, ετε ατές συµφωνον ετε χι. Ο πεθερές πάλι, κακίζουν τίς νύφες γιατί δέν τίς φήνουν νά κάνουν ,τι θέλουν µέσα στά σπίτια τν γιν τους, θεωρντας τι ξέρουν τό γιό τους περισσότερο π’ ατές, πειδή τόν φεραν στήν ζωή..!

Ατές ο συνήθειες πως καί λλες παρόµοιες, εναι ποτέλεσµα τς κατηχήσεως τν παιδιν, πό µικρή κόµη λικία, τι νώτερη σχέση στήν ζωή τους εναι σχέση µέ τούς γονες καί µέ τούς λοιπούς συγγενες καί χι µέ τόν µελλοντικό νδρα τή γυναίκα τους! νδρας γυναίκα εναι «ξένος» πού εσέρχεται σέ µιά οκογένεια, ν παραµένει γιά πάντα ξένος άν δέν συµµορφωθε µέ τούς κοινωνικούς κανόνες πού υοθετεοκογένεια! ταν µως, λείπει οσιαστική σχέση τν παιδιν µέ τούς γονες µπορον τά παιδιά νά ντέξουν γιά πολύ ατήν τήν συνεχνασχόληση τν γονέων µέ ατά; ρκε σαρκική συγγένεια γιά νά ασθάνονται τά παιδιά ναπαυµένα σέ ατό τό “πατρονάρισµα” ταν δέν παραδέχονται τούς γονες, σάν νθρώπους, σάν προσωπικότητες; 

            ταν τονήσουν ο πνευµατικοί δεσµοί, δηλαδή ταν λείπουν πό τήν οκογένεια ο κοινές βασικές ρχές καί ο κοινοί στόχοι, δέν µπορε νά ναπτυχθον οσιαστικοί δεσµοί µεταξύ τν µελν, λλά καταντ µιά κοινωνική µάδα βασισµένη ξωτερικά στούς τύπους, σέ να “κοινωνικό πρωτόκολλο”, ν στήν οσία πρόκειται γιά µάδα νθρώπων που καθένας προσπαθε νά πιβληθε στόν λλο καί οπιθυµίες τονός νά πικρατήσουν ναντι τν πιθυµιν τν λλων. Καί πειδή ο γονες χουν περισσότερη ξουσία πάνω στά παιδιά τους, συνήθως πικρατον ο δικές τους πιθυµίες. Τό περίεργο εναι µως, τι ν ατές ο συνήθειες δυσκολεύουν τήν ζωή τν παιδιν, ατά δέν προσπαθον νά τίς σταµατήσουν γιατί χουν πεισθετι ατή συµπεριφορά πιβάλλεται πό τούς κοινωνικούς κανόνες  …

Ὁ νθρωπος σήµερα νδιαφέρεται µόνο γιά τόν αυτό του καί τσι περιορίστηκε νά ναπτύσσει ασθήµατα µόνο πρός ατούς πού τόν νώνουν δεσµοί αµατος. «Εναι παιδί µου, εναι σπλάχνο µου», λένε συχνά ο γυνακες, θεωρντας τό παιδί τους κτµα τους. τσι, εναι βέβαιες γιά τό δικαίωµά τους νά ξουσιάζουν τό παιδί τους, χωρίς τελικά νά γνωρίζουν οτε τά στοιχειώδη γιά τόν χαρακτρα του.

Μο εχε κάνει ντύπωση πάντηση µις κοπέλας, τήν ποία εχε δώσει φυσική της µητέρα γιά υοθεσία, µέσως µόλις γεννήθηκε, καί κάποιοι, στήν προσπάθειά τους νά τήν πανασυνδέσουν µέ τήν φυσική της µητέρα, τς λεγαν τι µητέρα ατή τήν γαπάει πολύ. κοπέλα πάντησε: «δέν µπορ νά καταλάβω πς µπορε νά µέ γαπάει φο δέν µέ γνωρίζει..!» Δέν επε «πς µέ γαπάει φο µέ δωσε γιά υοθεσία» λλά ναρωτιόταν, πολύ λογικά, πς νας νθρωπος γαπάει ναν λλο χωρίς νά τόν γνωρίζει. Πς µποροµε νά σχυριζόµαστε τι γαπµε κάποιον ταν δέν τόν γνωρίζουµε; ρκε τό γεγονός τι τόν φέραµε στήν παρξη, τόν γαπµε; Καί ν τόν γαπµε γιατί δέν νδιαφερόµαστε νά µάθουµε τί τόν κάνει ετυχισµένο, λλά τοπιβάλλουµε ατό πού ρέσει σέ µς – βέβαια πντα γιά τό καλό του!!! 

περιορισµός τς οκογένειας, λοιπόν, στούς δεσµούς αµατος, φαίνεται τι συντέλεσε ποφασιστικά στήν σηµερινή διάλυση τς οκογένειας, καθώς ο δεσµοί ατοί δέν εναι σχυροί. ποδείχθηκε τι δέν ρκε τό κοινό αµα γιά νά ποκτήσουµε τήν γνώση τν λλων νθρώπων. Ο σχέσεις τν νθρώπων παιτον δουλειά καί κόπο. Δέν µς νώνει τό αµα λλά µς νώνει πνευµατική σχέση, ποία µπορε νά ναπτυχθε µέ λους τούς νθρώπους, ετε εναι συγγενες ετε χι. Μακάρι τό κοινό αµα νά γινόταν καί κοινό πνεµα! Τί πιό ραο, νά χαίρονται τά παιδιά καί µετά τό γάµο τους, νά βρίσκονται στό σπίτι τν γονέων τους; Μαζί µως! Γιατί πρέπει γιός µόνος νά ναζητ τήν µητέρα του καί νά µήν φέρνει καί τήν γυναίκα του µαζί; Δυστυχς, σπανίζει σήµερα συναντίληψη µέσα στίς οκογένειες. Σήµερα, καθένας περιορίζεται στό τί θέλει διος, διαφορντας γιά τό τί θέλουν ολλοι. Τά ζευγάρια παυσαν νά ναζητον τήν λοκλήρωσή τους νας στόν λλο καί βασικός λόγος γιά τόν ποο βρίσκονται µαζί, εναι τό νά ποκτήσουν παιδιά. Δηλαδή, δέν πάρχει λλος λόγος γιά νά γκαταλείψουν τήν καλοπέρασή τους καί τήν φροντίδα τοαυτο τους, παρά µόνο νά ποκτήσουν παιδιά, τά ποα θά εναι προέκταση τοαυτο τους, πως συνηθίζουν ο γυνακες νά λένε, δηλαδή, θά εναι “ταµένα” φ’ ρου ζως νά πακούουν στίς µητέρες τους καί νά κανοποιον τίς νάγκες τους! Γιατί εναι φυσικό πακόλουθο, ταν δέν ναπτύσσεται ο σχέση τν γονέων µεταξύ τους, νά ναπτύσσεται ς ποκατάστατο σχέση τν γονέων µέ τά παιδιά. Ο γονες δηλαδή, ξαρτνται πό τά παιδιά τους πως θά πρεπε νά ξαρτνται νας πό τόν λλο, πργµα πού χει λέθριες πιδράσεις στά παιδιά.

              Ἀντί νά τό συνειδητοποιήσουµε ατό, ς κοινωνία καί νά προτάξουµε τήν σχέση τν συζύγων ς τήν πιό σηµαντική, στε νά µεγαλώνουµε γι παιδιά καί νά εδοκιµήσουν ο οκογένειες, πρεσβεύουµε τό ντίθετο, τι δέν χει σηµασία σχέση τν γονέων ρκε τά παιδιά νά ξαρτνται πόλυτα πό ατούς φ’ ρου ζως! Καί φθάσαµε σήµερα νά ριθµοµε πολλν εδν οκογένειες! Φθάσαµε νά λένε δηµόσια ο πολιτικοί τι ο οκογένειες πού ποτελονται πό δύο µητέρες καί παιδιά δύο πατέρες καί παιδιά εναι τό διο µέ τίς οκογένειες πού ποτελονται πό πατέρα, µητέρα καί παιδιά! Καί πώς εναι ρατσιστική στάση τό νά µήν ποδέχεται νας πολίτης ατήν τήν “προοδευτική” ξέλιξη τς κοινωνίας µας!

          Πς µπορεραγε νά ναπτυχθεσορροπηµένα να παιδί σέ µιά τέτοια οκογένεια µέ δύο µητέρες χωρίς τόν πατέρα µέ δύο πατέρες χωρίς τήν µητέρα; Δηλαδή, ο “κοινωνικοί” κανόνες σήµερα χουν πορρίψει τήν παραδοχή τι να παιδί χρειάζεται καί τό πρότυπο το πατέρα καί τς µητέρας γιά νά ναπτυχθεγις; χουµε φθάσει σέ τέτοια τελειότητα, νδρες καί γυνακες, στε χουµε λοκληρωθες νθρωποι καθένας µόνος του, χωρίς τήν συνδροµή τολλου φύλου; 

              Ἄν θέλουµε ς κοινωνία νά ξελιχθοµε καί νά προοδεύσουµε τό πιό λογικό εναι νά κρατήσουµε τά θετικά στοιχεα τν παλαιοτέρων γενεν, πού εχαν ποδεδειγµένα καλά ποτελέσµατα καί νά προχωροµε πό κε καί πέρα, ναπτύσσοντας καί λλα στοιχεα στήν δια, πετυχηµένη βάση. Δέν χρειάζεται νά ξανά-νακαλύψουµε τόν τροχό! ν θέλουµε νά πανοικοδοµήσουµε τήν λληνική οκογένεια ρκε νά φήσουµε τούς τύπους καί τά οκογενειακά πρωτόκολλα καί νά σχοληθοµε µέ τήν νάπτυξη τν οσιαστικν σχέσεων, οποες δέν περιορίζονται σέ ατήν τήν πρόσκαιρη ζωή,λλά διατηρονται αωνίως!

«ΕΝΟΡΙΑΚΗ ΕΥΛΟΓΙΑ» ρ. Τεύχους 166-167

ούνιος-ούλιος 2016

Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ