h3

του π. Ηλία Βολονάκη

Το Κατηχητικό Σχολείο προβάλλεται από πολλούς ως ένας θεσμός περιθωριοποιημένος, απωθητικός.
“Γιατί να πάω στο Κατηχητικό;” αναρωτιέται ο έφηβος που πιέζεται από πολλές ώρες φροντιστηρίων, σχολείου και άλλων δραστηριοτήτων.
“Τι θα κεδίσει το παιδί από το Κατηχητικό;” είναι ο προβληματισμός του γονιού που πασχίζει να δώσει στο παιδί του χρήσιμα και ωφέλιμα εφόδια για τη ζωή και μόνο.
Αυτή είναι η σημερινή πραγματικότητα. Λησμονούμε όμως ότι κύριο χαρακτηριστικό των νέων ανθρώπων είναι η αλήθεια και η δικαιοσύνη. Με κριτήριο αυτές τις πανανθρώπινες αξίες - την αλήθεια και την δικαιοσύνη- οι νέοι προσπαθούν να αντιμετωπίσουν όλα τα προβλήματα που ανακύπτουν στην αρχή της ζωής τους.
Με ενθουσιασμό και διάθεση αγωνιστικότητας ρίχνονται στο στίβο της ζωής αλλά πολύ γρήγορα απογοητεύονται από την έλλειψη αγάπης, κατανόησης, γνήσιας κοινωνικότητας και αδελφοσύνης που εισπράττουν από την κοινωνία. Πολλές φορές μένουν μετέωροι.
Η μόνη ελπίδα γνήσιας πραγματικής ζωής για κάθε άνθρωπο και ιδιαίτερα για τους νέους είναι η Εκκλησία.
Ετσι έρχεται στην επιφάνεια και πάλι η σημασία και η αποστολή του Κατηχητικού Σχολείου. Ας θυμηθούμε την παραγγελία του Ιησού Χριστού “πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη (Ματθ. 28,19).
Αλήθεια, τι προσφέρει το Κατηχητικό Σχολείο;
- Γνωριμία με τον τριαδικό Θεό, με την πίστη μας, με την γνήσια παράδοση της Εκκλησίας.
- Γέμισμα ψυχής, ικανοποίηση του νου, ευφροσύνη της καρδιάς, εγγύηση για την επιτυχία και ευτυχία στη ζωή.
- Ουσιαστική προσέγγιση με την Ορθοδοξία και το χαρούμενο βίωμα της χριστιανικής ζωής. Στην Εκκλησία ο νέος μπορεί να ζήσει την αγάπη, τη χαρά, την προσφορά, την κοινωνικότητα, τη συνεργασία.
Μπορεί να βρει φίλους αληθινούς. Συγχρόνως έχει τη δυνατότητα να συμμετάσχει σε πλήθος δραστηριοτήτων.
- Βιώνει την Εκκλησία ως αγκαλιά, την ενορία ως οικογένεια, τον διπλανό του ως αδελφό.
Στην εκκλησία ο νέος θα συνδεθεί με το θεοσύστατο μυστήριο της θείας ευχαριστίας. Ο ίδιος ο Κύριος στο υπερώον της Ιερουσαλήμ το παρέδωσε με τα άγια λόγια του:
“Λάβετε φάγετε τούτο εστί το σώμα μου...
Πιέτε εξ’ αυτού πάντες τούτο εστί το αίμα του το της Καινής Διαθήκης το περί πολλών εκχυνόμενον εις άφεσιν αμαρτιών” (Ματθ. 26, 26-28).
Και έδωσε ιερά εντολή: “Τούτο ποείτε εις την εμήν ανάμνησιν (Λουκ. 22,19).
Αλλά και τα άλλα λόγια του Κυρίου:
“Ο τρώγων μου την σάρκα και πίνων το αίμα έχει ζωήν αιώνιον” (Ιω. 6, 53-54) πιστοποιούν την μεγάλη αξία του μυστηρίου για την ύπαρξή μας.
Πράγματι η θεία ευχαριστία είναι το κέντρο της πνευματικής μας ζωής διότι σ’ αυτήν βλέπουμε το Χριστό να ενεργεί ως προφήτης, ως βασιλεύς και ως αρχιερεύς. Η θεία ευχαριστία είναι μύηση στο μυστήριο της θείας οικονομίας δηλαδή στο μυστήριο της ενανθρωπήσεως του Χριστού και της θεώσεως του ανθρώπου.
Ομως όλη αυτή η ζωή του Χριστού δεν τελειώνει με την τέλεση της θείας ευχαριστίας αλλά συνεχίζεται και στην προσωπική μας ζωή. Με την θεία ευχαριστία γίνεται η έναρξη μιας άλλης εσωτερικής λειτουργίας.
Οταν κοινωνεί κανείς του σώματος και του αίματος του Χριστού, κατόπιν απαραιτήτου προετοιμασίας, τότε δέχεται μέσα του τον Χριστό ως προφήτη, ως Βασιλέα και ως Αρχιερέα και συνεχίζεται αυτή η λειτουργία.
Ο Χριστός μέσα μας διδάσκει το τι πρέπει να κάνουμε για να πορευόμαστε σωστά, ορθά• βασιλεύει στα πάθη, δηλαδή μας δίνει την χάρη και την ενέργειά του και με την δική μας ενέργεια απαλλασσόμαστε από τα πάθη και ελευθερωνόμαστε από την δυναστεία τους, ιερατεύει με το να μας εμπνέει για να προσευχόμαστε αδιάλειπτα στο Θεό.
Ο Χριστός εξακολουθεί να διδάσκει, να θαυματουργεί και να ιερουργεί την σωτηρία μας και αυτό το έργο συνεχίζει και σήμερα η Εκκλησία.
Πρωτίστως, στο Κατηχητικό ο νέος βιώνει ότι ο άνθρωπος είναι πλασμένος “κατ’ εικόνα Θεού” και έχει τη δωρεά να υπάρχει με τον παρόμοιο τρόπο που υπάρχει ο Θεός δηλαδή ότι είναι πρόσωπο επειδή και ο Θεός είναι πρόσωπο.
Το Κατηχητικό βοηθεί τον νέον άνθρωπο να κατανοήσει ότι το μίσος, το άγχος, το κενό, η πλήξη, η ζήλεια, ο πόλεμος, το κόμπλεξ, ο φόβος του θανάτου δεν είναι η πραγματική, η αληθινή ανθρώπινη φύση αλλά είναι η έκπτωση από την πραγματική φύση που δημιούργησε ο Θεός και προήλθε από την απομάκρυνση του ανθρώπου από τον Θεό.

Με τη βοήθεια του Κατηχητικού ο νέος θα οδηγηθεί από την σωματική άθληση στην κατά Θεό άθληση στο στάδιο των αρετών.
Στην Εκκλησία ο νέος θα μάθει ότι πνευματική ζωή χωρίς πνευματικό πατέρα και καθοδηγητή και μάλιστα έμπειρο δεν είναι δυνατόν να κατορθωθεί.
Επίσης θα διδαχθεί ότι μια νόμιμη συζυγία ανδρός και γυναικός δέχεται ο Θεός. Αυτή που γίνεται με την ευλογία του μυστηρίου του γάμου. Οι πιο πιστοί νέοι και νέες αγωνίζονται με τη χάρη του Θεού και κατορθώνουν όχι όλοι βέβαια, να φτάσουν αγνοί στο γάμο και να λάβουν αξίως τους στεφάνους.
Η εγκράτεια επιτυγχάνεται με τον προσωπικό αγώνα μας και με την μυστηριακή και αγιαστική ζωή της Εκκλησίας μας και με τη χάρη και τη βοήθεια του Θεού. Ο Ιερός Χρυσόστομος τονίζει ότι η ζωή στην εκκλησία “υπόθεσις εστιν αρετής, διδασκαλείον φιλοσοφίας... ουκ εν συνάξει μόνον, αλλά και παντί τω λοιπώ καιρώ”.
Ο νέος αναζητά διαπροσωπικές σχέσεις. Ακόμα και στο χώρο της Εκκλησίας δυσκολεύεται μερικές φορές να τις ανακαλύψει. Βλέπει την Εκκλησία ως ένα χώρο στον οποίο η θέση του είναι θέση ακροατή, στον οποίο δεν επικοινωνεί προσωπικά με τους άλλους.
Οι νέοι άνθρωποι που στέκονται μακριά από την εκκλησιαστική ζωή καλούνται να ξεχωρίσουν τις ανθρώπινες αδυναμίες των “εκκλησιαστικών ανθρώπων” από την γνησιότητα της Εκκλησίας. Η Εκκλησία είναι ο Χριστός. Και προσφέρει ως πρότυπο τη ζωή των αγίων.
Η φωνή της Εκκλησίας απευθυνόμενη προς τους νέους δεν είναι μόνο πρόσκληση σε σταυρό και θυσία, αλλά και σε ανάσταση και αληθινή ζωή.
Στην εποχή μας με όσα ζούμε και βιώνουμε, ο μόνος ίσως δρόμος για να αντιμετωπιστεί η πτώχευση είναι η δημιουργία πολιτιστικών προτάσεων βασισμένων στην ελληνική και ορθόδοξη παράδοσή μας παράλληλα με την δημιουργία δυνατοτήτων συμμετοχής στους νέους ανθρώπους.
Η Εκκλησία προσφέρεται. Αυτή είναι πάντα η αποστολή της. Ας βοηθήσουν η κοινωνία και η Πολιτεία.


Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ