h3

 

Τοῦ ρχιμ.ακώβου Κανάκη 

Στό σοβαρό ατό ρώτημα ἡ πάντηση εναι χι φοῦ  θρησκεία ς ρος χει ρνητική ννοια. 

πάρχουν πολλές θρησκεες πού δημιουργήθηκαν πό τήν ρχαιότητα ως καί τίς μέρες μας. Καί λέω δημιουργήθηκαν γιατί πάρχουν ς ργα «χειρν νθρώπων», ς κατασκευάσματα τς νθρώπινης διάνοιας. Πράγματι, νθρωπος βλέποντας τι εναι πολύ μικρός μέσα στήν πέραντη δημιουργία, νασφαλής μέσα στά πλαίσια καί τίς ξελίξεις δίπλα του, πού μοιάζουν νά τοπειλον τήν δια του τήν ζωή, βρισκόμενος σάν σταγόνα στόν κεανό δημιουργε θεότητες γιά νά ρμηνεύσει τά γνωστα γιατόν καί νά συχάσει. 

Ατό κριβς εναι καί νομάζεται θρησκεία. δημιουργία θρησκείας δηλαδή φορ στήν κάλυψη ατο τοπαρξιακο κενο, ατς τς νασφάλειας. Πρόκειται λοιπόν γιά κάτι πού μοιάζει φυσικό μέν καί ναγκαο, λλά καί ταυτόχρονα σθενές, παθολογικό καί μή πραγματικό. Χριστιανισμός εναι τό κριβς ντίθετο, γιατό καί δέν εναι θρησκεία! Τί εναι μως;

Εναι κίνηση το Θεο νά βρε τόν νθρωπο καί νά τοποκαλυφθε. πίστη στό Χριστό εναι ποκάλυψη Θεο, φο Πλάστης ναζητ τό πλάσμα Του. Ατή περφυσική θεία ποκάλυψη χαρακτηρίζει καί διακρίνει τόν Χριστιανισμό πό ποιαδήποτε λλη δοξασία. Ατή λήθεια δηλώνει τι πίστη στό Χριστό δέν εναι θρησκεία.

Πς μως ποκαλύπτεται Θεός στήν Παλαιά Διαθήκη;

Μέσω «σημείων», δηλαδή μέσω θαυμαστν γεγονότων.[1]Τό πιό σύνηθες εναι τό σημεο νά δίνεται μέσω νυπνίων, χρησμν καί προφητειν.[2]ς πρός τό θέμα ατό μέ σαφήνεια διαβάζουμε: « καί πηρώτησεν Σαούλ διά Κυρίου καί οκ πεκρίθη ατ Κύριος ν τος νυπνίοις καί ν δήλοις καί ν τος προφήταις».( Α´Βασ. 28,6). Γιά τά νύπνια καί τήν προφητεία θά ναφερθομε σέ λλη εκαιρία. ς πρός τούς χρησμούς μως μπορομε νά πομε μερικά συνοπτικά στοιχεα. Τό ερό κείμενο στό Α´ Βασιλειν ναφέρει τι μεγάλες μορφές πως ο Σαούλ καί Δαβίδ πρίν πό σημαντικές ποφάσεις τους συμβουλεύονταν τούς χρησμούς. ( Α´ Βασ. 14, 18. 22,10. 23,6). πληροφόρηση ατ τν βασιλέων συνδέεται μέ τά «Ορίμ» καί τά «Θουμμίμ» πού ταν ντικείμενα (κλήροι), τά ποα σοδυναμοσαν τά πρώτα γιά θετική πάντηση ν τά δεύτερα γιά ρνητική. «Ατά τοποθετονταν στό περιστήθιο («λογεον» Ο´), πού ταν δεμένο πάνω στό ερό νδυμα φούδ τορχιερέα, καί σχετίζονταν μέ τό ργο του ς μεσάζοντα μεταξύ Θεο καί το λαο του. Μέ τούς κλήρους οουδαοι μάντευαν τή θέληση το Θεο σέ σοβαρά ζητήματα (βλ. Α´Βασ. 14, 37-41. 23,2.11. 30, 7-8. Β´Βασ. 2,1. 5,19 κ..)».[3]Τά Ορίμ καί τά Θουμμίμ θά περιέλθουν στήν φάνεια μετά τήν βασιλεία το Δαβίδ, τότε πού μφανίζονται ο προφτες. Ατοί θά ναλάβουν πλέον ξ λοκλήρου τό ργο τς μεταφορς τν μηνυμάτων το Θεο στούς νθρώπους. μως γιά τήν δημιουργία τς προφητείας, τίς μορφές της καί τήν διατήρησή της μέχρι καί σήμερα θά γίνει ναφορά σέ πόμενο κείμενό μας.


[1]Γιά τό θέμα ατό διαβάζουμε στό Βιβλίο Α´Βασιλειν (20,22. 25,32).

[2]Καλαντζάκη Σ., Εσαγωγή στήν Παλαιά Διαθήκη, Θεσσαλονίκη 2006, σ.418.

[3]Καλαντζάκη Σ., Εσαγωγή στήν Παλαιά Διαθήκη, Θεσσαλονίκη 2006, σ.418.

Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ