h3

 

Γεώργιος Καψάνης (Καθηγούμενος . Μ. σίου Γρηγορίου γ. ρους)


πάρχουν μερικς δυσκολίες στ σημερινά μας παιδι ν πλησιάσουν τ μυστήριο τς Μετανοίας. Ο σημερινο νέοι δυσκολεύονται ν πλησιάσουν γενικ τν κκλησία κα τος κληρικος γιατί καλλιεργεται μία προκατάληψη κατ τς κκλησίας. κκλησία σήμερα χλευάζεται, συκοφαντεται, διαβάλλεται, ξευτελίζεται στ μάτια το κόσμου κα τς νεολαίας καποιοι νέοι θκδηλώσουν τν πίστη τους, θ γίνουν ντικείμενο ερωνείας.

πειτα σημερινγωγ -ψυχολογία, φιλοσοφία, πολιτικ- καλλιεργον να νθρωποκεντρικχαρακτήρα στος νθρώπους πο δημιουργε τν ψευδαίσθηση τς ατοσωτηρίας. Καλλιεργον τν ατάρκεια, τ φιλαυτία, τν γωκεντρισμό. λα ατ εναι ντίθετα στ πνεμα τς μετανοίας κα τς ξομολογήσεως. Τονίζεται μάλιστα πρισμένα συστήματα, πως εναι παρξισμός, τι μαρτωλότητα γκειται στς μαρτωλς καταστάσεις καχι στ πρόσωπα κατσι μεταθέτουν τ θέμα τς προσωπικς εθύνης π τ πρόσωπα στς καταστάσεις. πότε νθρωπος τείνει ν θεωρε τν αυτ του νεύθυνο γι,τι κακ γίνεται.

Κατ τ φροϋδικ πάλι θεώρηση, μαρτία εναι χι κπλήρωση τν κακν πιθυμιν τονθρώπου, λλ μκπλήρωσή τους. μαρτία κόμη μφανίζεται σήμερα ς δικαίωμα τονθρώπου κας πελευθέρωσή του, πως στ θέμα τν μβλώσεων. Ομβλώσεις εναι πι φρικτμαρτία καμως βλέπουμε τς φεμινίστριες ν διαδηλώνουν στος δρόμους κα ατ πο εναι γκλημα ν τπαιτον ς πελευθέρωσή τους: «Τ σμα μας, μς νήκει, φωνάζουν, δν θέλουμε χριστιανικ σμα». Σκεφθετε λοιπν τί διαστροφ τν πραγμάτων χει γίνει, ταν τγκλημα θεωρεται ς πελευθέρωση τονθρώπου, ν εναι χειρότερη ποδούλωσή του.

Π
ς τώρα τ παιδι ποπ τς τηλεοράσεις, τ ραδιόφωνα, τ βίντεο κλπ. ποτίζονται π’ ατ τρρωστημένο, γωκεντρικ κα φίλαυτο πνεμα, θ μπορέσουν ν μπον στ πνεμα τς κκλησίας πο εναι τελείως ντίθετο;

Καλλιεργε
ται πίσης ψυχολογία τς μάζας ες βάρος το προσώπου κα τς προσωπικς εθύνης. περβολικ χρήση τς λέξεως μάζα κα τν παραγώγων της (π.χ. μαζικς θλητισμός, μαζικογνες κ.λπ.) γι νρισθενα σύνολο νθρώπων, ποδηλώνει προσπάθεια ν’ πορροφηθε τνθρώπινο πρόσωπο π τ μάζα. μαζοποιημένος νθρωπος δν σκέπτεται, ποφασίζει, νεργε προσωπικ κα γι’ ατ δν ασθάνεται τι εθύνεται προσωπικά. λλοι τν κατευθύνουν.

πειτα τ γενικότερο κλίμα κα προβολ τς διαφθορς μβλύνει τν θικ συνείδηση. ταν τ παιδι βλέπουν π μικρ ατ πο βλέπουν, συνείδησή τους μβλύνεται. Παύουν ν θεωρον τ κακς κακσο εναι κακό. Γι’ ατ μ πόνο διαπιστώνουμε τι χει αξηθεγκληματικότητα καδίως τγκλήματα κατ τς ζως τν νθρώπων. Φοβεργκλήματα δημοσιεύονται καθημεριν στς φημερίδες. Κα μετ τν νομιμοποίηση τν μβλώσεων θ αξηθον περισσότερο τγκλήματα. Τδιο τ κράτος δείχνει τώρα περιφρόνηση στ ζω τονθρώπου, (τοπ κατασκευή), λλ πάντως νθρώπου. Κα ο νέοι πο σήμερα δέχονται ατ τν γωγ κα κατεύθυνση π τν πολιτεία κα μ τς κτρώσεις γκληματον, γιατί ν μγκληματήσουν ργότερα ναντίον κανς λλου νθρώπου, ταν φιλαυτία τους τπαιτε;

Μία
λλη δυσκολία ν πλησιάσουν ο νέοι τν κκλησία εναι δυναμία τν νοριν, τν μεγάλων κυρίως νοριν, ποριθμον σήμερα πολλς χιλιάδες νοριτν, ν φανερώσουν τν εχαριστιακ κακκλησιολογικ συγκρότηση τς νορίας. Δηλαδ κάποιος ν πάει στν νορία του, ν ασθανθε τν εχαριστιακ σύναξή της κα ν πετι, «δ εναι οκογένειά μου, οκογένεια το Θεο· δ εναι τ σπίτι το Θεο κα Πατέρα μου. δ εμαστε λοι μέλη το Σώματος το Χριστο, εμαστε ν Χριστδελφότητα κα κοινωνία. δερέας εναι πνευματικός μου πατέρας καγ γι ν μπορ ν συμμετέχω σ’ ατ τν εχαριστιακ σύναξη το λαο το Θεο, δν πρέπει ν χωρίζομαι μ τν μαρτία οτε π τ Θε οτε π τν κκλησία. Καχω τν εχέρεια, ταν μαρτήσω, ν πάω στν ερέα, στν πατέρα κα Πνευματικό μου ν το π τν μαρτία μου. Ατς ν μ συγχωρέσει καγ ν μπορ ν συμμετέχω στν ν Χριστ σύναξη τς δελφότητας κα οκογένειάς μας πο εναι νορία μου κα ν μετέχω τν χραντων Μυστηρίων».

λειτουργία τς κκλησίας, ς εχαριστιακς συνάξεως το λαο κα πραγματοποιήσεως τς κοινωνίας το Σώματος το Χριστοταν κάτι τ ατονόητο γι τν ρχαία κκλησία. Γι’ ατπρχε δημοσία ξομολόγηση τν μαρτησάντων νώπιον τοπισκόπου, ποος καδιδε τν παρ Θεοφεση ς προϊστάμενος τς Τοπικς κκλησίας. Μετ τν δημοσία ξομολόγηση καφεση, μποροσαν ο μετανοοντες ν’ ποκατασταθον στ Σμα το Χριστο κα ν κοινωνήσουν τν χράντων Μυστηρίων.

κκλησιολογικς κα εχαριστιακς παναπροσανατολισμς τς νορίας θ βοηθήσει τ νιάτα ν γυρίσουν στν κκλησία κα ν συνδεθον μ τ μυστήριο τς ξομολογήσεως.



Πο
θ μπορούσαμε ν βασισθομε, ποι σημεα παφς ν βρομε γι ν βοηθήσουμε τος νέους ν προσεγγίσουν τ μυστήριο τς Μετανοίας; Νομίζω στν πίκληση τν δυνηρν παρξιακν προβλημάτων τν νέων. Ο νέοι σήμερα π μικρλικία δν ζον παραδοσιακ ζωή, κτς ξαιρέσεων· ζον τν κκοσμίκευση καχουν προχωρημένες μπειρίες στ κακό. Ο περισσότερες εναι μπειρίες πογοητεύσεως. Μετπ πολλς ναζητήσεις, δοκιμς καπογοητεύσεις χουν μι πίκρα μέσα τους. κείνη τν ρα λοιπν πορχίζουν ν βιώνουν ατ τν πίκρα, μπορε ν τος συναντήσει θεολόγος ερέας πιστς χριστιανς κα ν τος πε: «Κοίταξε, δελφέ, λα ατ πο δοκίμασες εναι μιπελπισία, μιποτυχία, μως πάρχει κάτι πο δν τ δοκίμασες κα ατ μπορε ν σο δώσει τν ντως, τν ληθινή, χαρά».

χουμε πολλ παραδείγματα νέων νθρώπων ποπογοητευμένοι π’ λα, στρέφονται πρς τ Χριστς τν τελευταία κα μοναδικ λύση τοδιεξόδου τους. Πολλο νέοι ποχουν καταφύγει στ ναρκωτικ κα εναι π καλς οκογένειες, μο επαν: «Πάτερ, δν πήραμε ναρκωτικ γιατί εμαστε λτες, λλ γιατί εμαστε πλα πογοητευμένοι κα ζητμε κάποια διέξοδο». Τος πλαν διάβολος κα νομίζουν τι στ ναρκωτικ θ βρον ατ τ βαθ πο λαχταρνθρώπινη ψυχή.

Κάτι
λλο πο μπορεκ πείρας ν καταλάβει νέος εναι τι κάθε μαρτία κατ βάθος εναι φιλαυτία, δηλαδρρωστημένη, γωιστικγάπη τοαυτο μας κατι φιλαυτία μς δηγε στ μοναξι κα τδιέξοδο. Δν μπορενθρωπος μ τ φιλαυτία νποκαταστήσει πραγματικ κοινωνία μ τ Θε κα τν συνάνθρωπό του, κα τελικ ζε σ μία φόρητη μοναξιά. Κα ατ μοναξι εναι κόλαση πρν π τν κόλαση. Τν λλειψη κάθε μεταξύ τους κοινωνίας βιώνουν ο κολασμένοι, κατ τν πάντηση ποδωσε τ κρανίο νς ερέως τν εδώλων. ταν δηλαδ ρωτήθηκε π τν Μέγα Μακάριο, πς περνον στν δη, κενο πήντησε τι δν μπορενας ν δε τν λλον. νμες μέσα στν κκλησία μπορομε ν δομε νας τν λλον ν Χριστησο.

νθρωπος ς κατ’ εκόνα Θεο πλασμένος εναι ν θεολογικό. Καμία ατονομία δν μπορε ν το δώσει ατ πο τν λοκληρώνει, τν ρμηνεύει, τν ναπαύει βαθει μέσα στ ψυχή του, παρ μόνο ἐὰν πιστρέψει στ πρωτότυπο τς εκόνας του πο εναι Χριστός.

νθρωπος στν κκλησία μπορε ν πραγματοποιήσει ληθιν τ πρόσωπό του σ κοινωνία μ τ Θε κα τος νθρώπους κα ν φθάσει τν ψιστη δυνατότητα τς πάρξεώς του, τ θέωση. κκλησία το δίνει τ δυνατότητα τοληθινονθρωπισμο.

Θες κακκλησία γαπον τν νθρωπο πως εναι, ταν πολλς φορς κόμη κα ο γονες του τν πορρίπτουν. κκλησία δέχεται τν νθρωπο σο μαρτωλς καν εναι καπως εναι, γι ν το δώσει μως τ δυνατότητα ν γίνει, πως θέλει Θεός. Κα πόσο τν βοηθ ατποδοχή! Εναι γνωστ φιλανθρωπία τν γίων Πατέρων κα Γερόντων τς ρήμου. Μέχρι σήμερα βλέπουμε στος διακριτικος Πατέρας τογίου ρους, πο στν αυτ τους εναι αστηροί, ν δείχνουν κρα φιλανθρωπία κα κατανόηση στν πεσόντα νθρωπο, κα στν ρρωστημένη κα φθαρμένη νθρώπινη φύση. λλ κα τ θάρρος κα τ βοήθεια πο δίνουν στν νθρωπο γι ν τν πάρουν πκε πο εναι,π τν κόλασή του μέσα, κα ν τν δηγήσουν μ πολλγάπη κα διάκριση στν Θεό.

Στ
ν κκλησία πάρχει δυνατότητα τς μυστικς μπειρίας το Θεο. Δν μπορενθρωπος ν’ ναπαυθε μόνο μ μιξωτερικ σχέση μ τ Θεό. Εναι πλασμένος ν εναι ρωτευμένος μ τ Θεό. θεος ρως, λέγουν ο Πατέρες, εναι νάγκη τς ψυχς τονθρώπου. Λοιπν ρωτικ σχέση μ τ Θε εναι κείνη πο τελικναπαύει τν νθρωπο. Κα ατρωτικ σχέση κα μυστικ ζω καμπειρία το Θεο τροφοδοτεται π τν μυστηριακ ζωή, τν διάλειπτη προσευχ καλη τν σκητικ πρακτική τς ρθοδόξου κκλησίας, τν ποία Φιλοκαλία κα ογιοι Πατέρες μς παραδίδουν.

Ο
ράνιες μπειρίες προσφέρει χάρη το Χριστο στος ρθοδόξους χριστιανος πο καλς γωνίζονται. τσι δν χρειάζεται νναζητομε λλο λυτρωτικς μπειρίες κα ν ματαιοπονομε.

Α
τς εναι μερικς δυνατότητες, σημεα παφς, ποχουμε ν μιλήσουμε στ βάθος τς ψυχς τν παιδιν μας, στν πυρήνα τς πάρξεώς τους, τς γωνίας τους κα τς ναζητήσεώς τους, πάντοτε μ μία θετικ στάση γάπης κα στοργς πέναντί τους. Βέβαια γιλα ατ χρειαζόμαστε φωτισμένους δασκάλους κα χαρισματούχους Πνευματικούς. Γι’ ατ πρέπει ν ζητομε π τ Θε ν μς τος δίνει. Ατο εναι τ φς το κόσμου.


Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ