h3.jpg

(Λουκ. η´ 5-15)

Εἶπεν Κύριος τν παραβολν ταύτην· ᾿Εξλθεν σπείρων το σπεραι τν σπόρον ατο. Καν τ σπείρειν ατν μν  πεσε παρ τν δόν, κα κατεπατήθη, κα τ πετειν το ορανο κατέφαγεν ατό· κατερον ἔπεσεν π τν πέτραν, κα φυν ξηράνθη δι τ μχειν κμάδα· κατερον πεσεν ν μέσ τν κανθν, κα συμφυεσαι ακανθαι πέπνιξαν ατό· κατερον πεσεν ες τν γν τν γαθήν, κα φυν ποίησε καρπν κατονταπλασίονα. ᾿Επηρώτων δ ατν οἱ μαθηταὶ ατο λέγοντες· Τίς εη παραβολ ατη. Ο δ επεν· Υμν δέδοται γνναι τ μυστήρια τς βασιλείας το Θεο, τος δ λοιπος ν παραβολας, να βλέποντες μ βλέπωσι κακούοντες μ συνισιν. Εστι δ ατη παραβολή· Ο σπόρος στν λόγος τοῦ Θεοῦ· ο δ παρ τν δόν εσιν οκούσαντες, ετα ρχεται διάβολος κα αρει τν λόγον π τς καρδίας ατν, να μ πιστεύσαντες σωθσιν. Ο δπ τς πέτρας οταν κούσωσι, μετ χαρς δέχονται τν λόγον, κα οτοι ίζαν οκ χουσιν, ο πρς καιρὸν πιστεύουσι καὶν καιρ πειρασμοφίστανται. Τ δ ες τς κάνθας πεσόν, οτοί εσιν οκούσαντες, καπ μεριμνν κα πλούτου καδονν το βίου πορευόμενοι συμπνίγονται κα ο τελεσφοροσι. Τ δν τ καλ γ, οτοί εσιν οτινες ν καρδί καλ καὶγαθκούσαντες τν λόγον κατέχουσι κα καρποφοροσιν ν πομον. Τατα λέγων φώνει· Ο χων τα κούειν, κουέτω.

Απόδοση σε απλή γλώσσα

Εἶπε Κύριος ατ τν παραβολή· «Βγκε σπορις γι ν σπείρει τν σπόρο του· καθς σπερνε, μερικο σπόροι πεσαν στν δρόμο, που καταπατήθηκαν, κα τος φαγαν τ πουλιά. Αλλοι πεσαν στς πέτρες καί, ταν φύτρωσαν, ξεράθηκαν, γιατ δν εχε γρασία.Αλλοι σπόροι πεσαν νάμεσα σγκάθια καί, ταν ατ φύτρωσαν μαζί τους, τος πνιξαν. Αλλοι μως πεσαν στ γόνιμο δαφος, φύτρωσαν κι δωσαν καρπκατ φορς περισσότερο».  Ο μαθητές του τότε τν ρωτοσαν· «Τί σημαίνει παραβολ ατή;» ᾿Εκενος τος πάντησε· «Σ’ σς δωσε Θες ν γνωρίσετε τ μυστήρια τς βασιλείας του, ν στος πολοίπους ατ δίνονται μ παραβολές, στε ν κοιτάζουν λλ ν μ βλέπουν κα ν’ κονε λλ ν μν καταλαβαίνουν». «Η παραβολ ατ σημαίνει τξς· Ο σπόρος εναι ὁ λόγος το Θεο. Ο σπόροι ποπεσαν στν δρόμο εναι κενοι ποκουσαν τν λόγο το Θεο· ρχεται μως στερα διάβολος κα τν παίρνει π’ τς καρδιές τους, γι ν μν πιστέψουν κα σωθον. Ο σπόροι ποπεσαν στ πετρδες δαφος εναι κενοι πού, ὅταν κούσουν τν λόγο, τν δέχονται μ χαρά, δν χουν μως ρίζα· γι’ ατ πιστεύουν γι λίγο διάστημα καί, ταν ρθει καιρς τς δοκιμασίας, πομακρύνονται. Ατο ποπεσαν στ’ γκάθια εναι κενοι ποκουσαν τν λόγο, συμπορεύονται μως μ τς φροντίδες, μὲ τν πλοτο κα τς πολαύσεις τς ζως, πνίγονται π’ ατ κα δν καρποφορον. Μ τν σπόρο ποπεσε στ γόνιμο δαφος ννοονται σοι κουσαν τν λόγο μ καλ καγαθ καρδιά, τν φυλνε μέσα τους κα καρποφορον μπομονή». ᾿Αφο τ επε ὅλα ατά, πρόσθεσε μμφαση· «Οποιος χει ατι γι ν’ κούει ς τκούει».

Δημιουργία ιστοτόπου ΑΔΑΜ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΚΗ